sábado, marzo 08, 2014

CUNTIÉU

Van unos días qu'una collacia mui querida, la poeta Raquel Lanseros, apresentara na ciudá de Llión el sou cabeiru llibru "Las pequeñas espinas son pequeñas" y lluéu de l'apresentación, falamos un pouquín y quedamos en que diba tornare, p'hacia la llingua de nuesu, dalgún los sous poemas y cumu lu prometíu ye deuda, eiquí vos deixu el primer poema del llibru. Asperu que la torna vos preste tantu cumu prestouye a Raquel y anímu a tolos visitantes del mieu llagu a mercare y lleere'l llibru de Raquel. Ye un llibru guapu, guapu, enchenu de sensibilidá, poesia y amor pula vida. Gracias Raquelina pur esta piquenna-gran lleutura.

CUNTIÉU

Purque nun vive l'ánima ente las cousas
sinon n'aición audaz d'escifralas,
you amu la lluz harmana qu'alienda los mieos sentíos.

Milenta vegadas deseyéi abriguare quien sou.

Dimpués de tantos nomes,
de tanta travesía p'hacia la mia propia brúxula,
podría abrazare'l sabre durante deillos sieglos.
Ver pasare'l silenciu y sigire abrazánduye.

Nun tá en mi la verdá, ca segundu
ye un fugace tentu d'atrapiare lu inasible.
La verdá nun tá en naide, y tovía más lluenxe
yaz del rei que de cualisquier mendigu.
Si daquién tá pensandu en persigila
nun tien d'esqueicer estu:
el fueu fou siempres presaxu de declín
cumu la intensidá antesala l'esqueicimientu.

Cuandu los mieos gueyos tornen al orixe,
pidu un cabeiru don.
                                     Namás nun vos reclamu.
Poneí nel mieu sepulcru las pallabras.
Las que dixi milenta vueltas
y las que deseyara dicire a lu menos una.

Guardái nel mieu costáu las pallabras.
Las qu'empregei p'amare,
las qu'adeprendí a lu llargu'l camín,
las primeiras que sentí de llabios la mia mai.

Envolvéime ent'eillas ensín reparu,
nun temades pul sou pesu.
Peru cuidái cun mimu la pallabra cuntiéu.
Trataila cun respetu.
Ponéila
              sobru'l mieu corazón.
La verdá nun tá en naide, peru acasu
las pallabras pudieran enxendrala.

Quiciabes nestoncias aquel a quien dixi cuntiéu
y pa quien cuntiéu fou tol sou vezu,
s'acostará al mieu llau cun tenrura,
xuntos nel vaciu más sagráu,
cuandu la eternidá toma la nuesa midía,
cuandu la eternida se prenuncia cuntiéu.


Raquel Lanseros

No hay comentarios: