Alzái, alzái llïoneses

Eiquí tamos, nesta Praza

de la ciudá de Llión

pa removere concencias,

neste tiempu de Pasión.

Venimos daivos la nnuncia,

una vuelta y outra más

que mannana ensín tardanza

Nuesu Sinnor morirá.

Dimpués lu pregonaremos

delantre la Catedral

na Plaza Santu Sidoru

y na Casa la Poridá.

Oh Xuasús de l'Agonía

Sinnor de la Llibertá

alcuérdate del tou puebru

que guei penandu yá tá.

Virxe nuesa del Camín,

protexe una vuelta más

los tous fiyos que te piden

trabayu y felicidá.

Patronos del Vieyu Reinu,

Santos Marcelu y Froilán,

bendecinos dende'l cielu

nun nos deixéis ensín más.

Sayagu, patrón d'Hespanna

nun tenemos d'esqueicere

que fuste patrón del Reinu

enantias qu'eilla esistiere.

Chamamos al nuesu puebru

que venga venos rezare

y tamién acompanganos

pur esta guapa ciudade.

Nos sous cimeiros requeixos

nnunciaremos el supliciu

que pur salvar los sous fiyos

padeciera nel aniciu.

Vienres Santu, Vienres Santu

las tinieblas cayerán

cuandu a las tres de la tarde

Nuesu Sinnor morirá.

Vienres Santu pula tarde

diremos procesionare

Confrades Siete Palabras

pa podete adorare.

Alzái, alzái llïoneses

ye la houra la verdá

el Nuesu Sinnor los Balderas

ceu procesionará.

De nueche marchan d'Oliegos

Esta ye la mia collaboración d'esti annu nel Certame "Versos a Oliegos". Cumu tou en Tokyo nun podré lleela mannana y sedrá la mia collacia Lláncara quien lu fadrá nel mieu nome. Gracias asgaya Lláncara!!! Y a tolos que la gueyéis nesti Llagu, asperu que vos preste!!!

De nueche, yera de nueche,
cuandu marchonun del pueblu,
deixandu pur tras de sí
casas, tierras y alcordancias,
los sous muertos, la sua eigrexa,
la sua hestoria, la sua vida...

Yera untavía de nueche,
n'aqueilla seruenda fría...
andandu van a Porqueros
onde pasaban las vías
d'un tren que diba llevayes
dende Llión a Castiella,
obligaos a treslladase,
hacia outra tierra, outra vida,
ensín alcordancia dala,
ensín pasau, ensín risas.

Ónde quedorun los dreichos
d'aquel pueblu y sus familias?
Cúmu esqueicen la xusticia!
Cúmu estruyen las vidas!

Nun se siente ni un glayíu,
camín ensín allegría,
sólu sospiros y llárimas,
aqueilla pena maldita,
qu'enchenaba las suas ánimas,
d'una tristura infinita.

De nueche marchan d'Oliegos,
nun tornarán... na sua vida.
Sólu quedan alcordancias,
estos versos, estas rimas,
y remanez nesta tierra,
la pesadiella d'Oliegos.

Venti annos, más de venti annos

Esti ye'l títulu d'un poema que fici pa la Intifada Poética que se cellebrou en Riannu nel trascursu las primeiras Xornadas del Caldeiru. Creyía que taba espublizáu n'esti llagu peru nun sou quien a alcontralu asina que cun toa probabilidá esqueicí facelu.

La tema de getalu ye qu'esti vienres, Marzu y 5, llei tamién el poema nel edificiu la Xunta que nos (mal)govierna, nel autu que ficimos escontra la llínia Sama-Velilla, anque'l poema fala de Riañu creigu qu'amuesa una situación asemeyada a la qu'ocasionará la Sama-Velilla si chega facese.

Tamién vos deixu una semeyina'l momentu nel que cantamos a la nuesa montanna

¡Viva la Montaña, VIVA!

Asperu que vos preste.

Venti annos, más de venti annos

Venti annos, más de venti annos...
Van venti annos dende aquel dia que nun quieru recordare....
Venti annos d’aquel feichu vergoñosu...
Venti annos...

Estrozonun Riannu,
nel nome la solidaridá,
nel nome’l progresu,
fizunlu cun promesas qu’enxamas cumpliorun.
Estrozonun la tierra de nuesu

Fizun un pueblu cul mesmu nome,
n’un altu pur cima’l pantanu.
onde’l vientu peina las cais y caleyas

Las xentes qu’espulsonun del valle nun son las mesmas,
aqueillos feichos camudonun la sua vida.
Estrozonun el sou futuru.

La xente nueva, mesmu ensín conocelu
sige pensandu nel “Vieyu Riannu”,
nel sou pueblu que tá embaixu l’augua.
Estrozonun el sou pasáu.

Guei, dende l’altu,
sigu getandu’l Vieyu Riannu,
getandu las mías alcordancias,
aquel branu ensin pantanu n'un pueblu enchenu de vida.
Getandu’l braeiru Riañu que nun esiste más.

Estrozonun la nuesa tierra, el nuesu valle, el nuesu futuru.
Asesinorun Riannu.
Van más de venti annos...

Pechouse en falsu la ferida y el sangre sige manandu
y Llión, la tierra de nuesu, sigi morriendu,
chorandu’l sou valle feichu llagu.

Van más de venti annos... ¿ata cuandu choraremos?

Xana